Początki Kanału Bydgoskiego

Kanał Bydgoski to sztuczny obiekt hydrologiczny, który powstał w XVIII wieku, aby połączyć Odrę z Wisłą za pośrednictwem ich dopływów – Brdy, Noteci i Warty. To wyjątkowy w skali kraju obiekt, uznawany za najstarszy użytkowy kanał w Polsce. W 2005 roku Kanał Bydgoski uzyskał miano zabytku, planuje się wpisanie go na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Kanał Bydgoski powstawał w latach 1773-1774 z polecenia króla Fryderyka II zgodnie z założeniami planistycznymi Węgra, kapitana Ćśaky. W pierwotnej wersji obiekt liczył 26 kilometrów, posiadał 9 drewnianych śluz i umacniane brzegi. Pośpiech i ciężkie warunki prac sprawiły, że setki robotników straciło życie w czasie jego budowy – byli to głównie przybysze z Turyngii, Saksonii i Sudetów.

Pierwszy spływ kanałem odbył się już w 1774 roku, ale szybko okazało się, że obiekt trzeba zamknąć – brzegi nie były dobrze umocnione i zaczęły się osypywać a drewniane śluzy groziły zawaleniem.

W latach I wojny światowej kanał poddano gruntownej przebudowie – skrócono go i zbudowano nowe, zaawansowane śluzy, pozwalające na przepływ wielkich barek.

W latach 1970-1972 zasypano część kanału wraz ze śluzami, aby zbudować Rondo Grunwaldzkie i dodatkową arterię ulic dla odciążenia ruchu w mieście.